(Bez)senność, dreszcze, potliwość, napady gorąca, słaba tolerancja na zimno, trudności z oddychaniem, bóle głowy, suchość skóry, alergie, niewysypianie, rozdrażnienie,  problemy z koncentracją, zawroty głowy, znużenie, apatia, problemy z pamięcią, zaburzenia miesiączkowania, ciągłe uczucie pragnienia, napady niepohamowanego apetytu plus nieustanne chudnięcie, bóle mięśni. Tak jest od lat.  Przez jakiś czas nawet myślałam, że sobie z tym radzę, jakbym przyzwyczaiła się, że tak jest. Że budzę się z bólem głowy i z chęcią ponownego zaśnięcia. Że każde wyjście jest dla mnie męczarnią, bitwą już nie tylko z lękami, ale i ze zmęczeniem. Że w ciągu dnia muszę ucinać sobie dłuższe drzemki, bo inaczej nie jestem w stanie funkcjonować. Teraz jednak nabrało to takich wymiarów, że nie potrafię już tego znieść. I samą mnie przeraża to jak się czuję. Mam wrażenie, że zaraz zemdleję, a czasem odczuwam taki spadek energii, że czuję jakbym zapadała w jakąś śpiączkę. Nawet teraz, kiedy to piszę, drżę bez powodu, a głowę mam tak ociężałą jakbym co najmniej przez tydzień, dwa tygodnie nie spała. A przecież przed chwilą wstałam, jest ósma rano. Ostatnio zaczęłam jeść przeraźliwie duże ilości jedzenia, mieszam dziwne smaki zupełnie jak kobieta w ciąży. Coraz częściej zdarza mi się, że jedząc nagle chce mi się wymiotować, mam odruch wymiotny, i nim przełknę wypluwam całą zawartość na zewnątrz. Nie wiem co się ze mną dzieje i chociaż do tej pory nie chciałam wiedzieć, dziś pragnę tej wiedzy. Czuję, że zwariuję jak coś z tym nie zrobię. Mam dość zastanawiania się co mi jest. Mam dość tej niepewności. To zaczyna być silniejsze od strachu. Przed badaniami, przed diagnozą. Przed życiem.