Boję się. Boję się o siebie. O swoje ciało. Swojego (nie)życia się boję. Rozpadania. Ludzi na ulicach. Pań za ladą. Spojrzeń. Szeptów za plecami. Zastanawiam się jak dalece można zwariować. I gdzie jest granica lęku. Boję się o to, że jest jeszcze gorzej niż mi się wydaje. Że ja już z tego nie wyjdę. 

Że to koniec mojego życia.

Mam osiemnaście lat. I jestem zmęczona już.

(nie)istnieniem.