Wpadam w paranoję. Ciągle przesuwam dłońmi po ciele w poszukiwaniu oznak choroby. W poszukiwaniu potwierdzenia moich chorych myśli. Nie mogę już tego znieść. Tak bardzo się boję o siebie. Czuję, że coś jest nie tak, moje ciało również choruje, a strach przed odkryciem prawdy mnie paraliżuje. Paraliżuje całą mnie, ruszyć się nie mogę. Umieram ze strachu. Piszę to i znowu płaczę, bo tak bardzo wkurwia mnie to, że zamiast o tym z kimś porozmawiać, ja muszę pisać to wszystko tutaj, bo jestem s a m a. Zawsze się tego bałam. Chorób tego rodzaju. Nawet nie wiem skąd mi się to wzięło. Ale teraz, gdy mam nerwicę, przy której ten konkretny lęk się zwiększa, nie daję sobie rady. Jestem taka zaniedbana. Rozchorowana. Miałam jechać do mamy, do szpitala, na badania. Ale wszystko się poszło się jebać, bo powiedziałam, że nigdzie nie jadę. Z głupiej złości, a może z nie-głupiego żalu pomieszanego z nienawiścią. I tak umieram dalej. W niepewności. Nie wiedząc co mi jest. I kurwa mać, nie mogę już tego znieść. Znów się trzęsę i łzy lecą strumieniem. Boże, ja tego nie zniosę. Budzę się i znowu dotykam części swojego ciała, płaczę, piszę do mamy. Miałam się od niej oddzielić,  powiedziałam, że nie potrzebuję jej, że sama sobie dam radę, ale... sama nie dam rady. Stykają się nienawiść z żalem z tym ogromnym strachem. I chyba wygrywa strach, bo wolałabym już do niej pojechać, przebadać się. Wolałabym mieć to już za sobą.

chciałabym pomodlić się do Boga, ale wciąż nie jestem pewna 

czy istnieje...

Boże, czy odbierzesz?