jestem kretynką. z przedawkowania samotności świruję. i płacę znowu za to - bezsennością w nocy, wylewem krwi. czasami sama się zastanawiam dlaczego ja, kurwa, jestem taka głupia. jak ta ćma, którą przyciąga światło, leci ku niemu, a potem umiera. różnica taka, że ona nie jest świadoma, że idzie po śmierć. ja jestem. i mimo to lecę do tego światła, wchodzę w to bagno, niszczę się. mimo, że wiem, że nie wyjdę już z tego żywa. 

co jeszcze musi się stać, żebym, kurwa, się opamiętała. przecież wystarczy tak niewiele by mnie zniszczyć. tak niewiele. a ja wystawiam się na rozstrzelanie.

edit; 20.06; 2:46
o czwartej nad ranem wysyłam mu wiadomość, znowu znieść smutku nie mogę. też ma nieraz ciężkie stany, ale ja wiem, że on nie rozumie tego co się ze mną dzieje. już nie. połączyła nas nić porozumienia przed laty, blogosfera. dziś już tylko ja staram się na daremno utrzymać tą relację. podtrzymać ją - jak niedziałające już serce pod respiratorem. gdybyś był, a nie bywał...