stałam się suką. znerwicowaną suką. mam w sobie wrzask. chcę wyć, drzeć się, zabijać. nie potrafię już, tonę, dławię się, spadam pod taflę wody, r o z t r z a s k u j ę  s i ę. jestem cała rozedrgana, coś we mnie bez przerwy się trzęsie. nienawidzę ich wszystkich. te ciągłe kłótnie, to kopanie mnie w pysk za to, że się rozpadam. odkładam pieniądze, jakby coś we mnie planowało stąd uciec. mam zapas tabletek uspokajających na ataki nerwicy. są w domach większe patologie, ale ja już nie mam sił na głupotę. nie mam sił do nich. leżę i nie mogę wstać, oni stoją nade mną, wymagają upranych gaci i ciepłego obiadu. kurwa mać, bycie kurą domową mnie nie kręci. bycie matką Polką tym bardziej. miałam wyjechać z rodzicami, osobno. bo już razem nie wchodzi w grę. raz z jednym, raz z drugim, raz w jednym mieszkaniu, raz w drugim. kurwa, jak jakiś podrzutek, jakbym nie miała swojego miejsca, jakbym nie miała rodziców, jakbym w ogóle nie miała rodziny. rozpadam się i dziś już nie potrafię patrzeć w przyszłość. obrzucają mnie błotem, ja wpadam w furię, potem trzęsę się przez dwie godziny, potem łykam tabletki, potem zasypiam i tak nieustannie. nie wiem już jakimi słowami opisać swój stan, to co teraz czuję. był moment, kiedy myślałam sobie, że idę w dobrym kierunku, że coś się zmienia, miałam nadzieję, że jeszcze stanę na nogi, ale teraz już wszystko zrozumiałam. teraz wiem, że to się nie uda. już nie mam sił na codzienną walkę z samą sobą. ostatnie dni bez wstawania z łóżka, brak sił w nogach - płaczliwe telefony do mamy opowiadające o bezsilności. to bezsensu. ja jestem bezsensu. prawda boli. dotykam się i płaczę, bo tak siebie nienawidzę, tak siebie nie kocham bardzo. drżę cała, poobijana od słów z ludzkich ust. wyczerpana aż po kość. już nie chcę pomocy, umieram. to się wciąż dzieje, to się nie zmieni już.