Zazwyczaj wyjazd do mamy był próbą docierania się. Ciężką próbą dla nas obojgu. Za każdym razem są to trudne kilka dni - oblane łzami, krzykiem, wylewaniem sobie żali. Nic przyjemnego, ale może potrzebnego (?). Tym razem pojechałam tam głównie na badanie. Ale przy okazji miałam zostać, standardowe trzy dni. Nie pasowało mi to, bo przecież nie chciałam już z nią utrzymywać kontaktu, odpuściłam sobie. Przytuliła mnie na powitanie, ja byłam sztywna. Szłyśmy do jej domu, ona mówiła, ja w ogóle nic się nie odzywałam. Ma pieska, to znaczy ten jej ma. Kochany psiak, bardzo energiczny. Pod wieczór znowu zaczęła się między nami nieprzyjemna rozmowa. To chyba się nigdy nie zmieni, już nie ma sensu próbować tego zmieniać. Potem noc. Ciężka, chłodna noc. Nie chciałam kłaść się obok niej. Chciałam zatopić się w żalu. Usiadłam na podłodze okryta kocem, z gorącą herbatą i tak siedziałam pół nocy, przy blasku świecy. Mimo, że kilka razy mnie wołała, nie chciałam, nie mogłam. Siedziałam i patrzałam w mrok. Było mi zimno, oczy same się zamykały, ale nagle rany się pootwierały. Znów zdałam sobie sprawę z tego jak wygląda rzeczywistość i, że nigdy się z tym nie pogodzę. Nigdy tego nie zaakceptuję. Pałętam się po domu, idę do łazienki, tam płaczę patrząc w lustro. Pytam się tej dziewczyny ze smutnymi oczami "co ty ze sobą zrobiłaś...". I patrzę w swoje oczy spłakane i silne ukłucie samotności znów czuję.W końcu idę do niej do łóżka, siadam gdzieś na końcu łóżka, w jej nogach. I znowu ścisk we mnie, znowu zagryzam wargi i zaciskam pięście z bólu. Ona śpi, tak spokojnie śpi, a ja obok wypalam sobie poliki łzami. I kiedy tak siedzę w tym ciemnym pokoju, mając ją tak blisko siebie... czuję jak bardzo ona jest już daleko ode mnie. Przypominam sobie jak kiedyś spałyśmy razem w naszym domu. To, że kiedyś chociaż pogłaskałaby mnie, chwyciła za rękę. A teraz nic. Leży taka obca.  Taka nie-moja. Wstaję znowu, wyszukuję pospiesznie w ciemnościach leki. Łykam garść, popijam wodą. Czuję jak łzy z polików kapią na moją bluzkę. Stojąc przy blacie patrzę w niezasłonięte okno. Pada na mnie blask światła lamp. I znów burza łez we mnie się zbiera, znowu się trzęsę. Zaciskam palce na blacie. Myślę sobie, że tej nocy już nie zasnę. Zasypiam w końcu ze zmęczenia, leżąc obok niej, odwrócona plecami. Potem rano nie chcę iść na badania, chcę jechać do domu, chcę spierdalać z tego miejsca. Ona mówi tylko, żeby ojciec po mnie przyjechał. Nic nie mówię, zaczynam się pakować. Ze łzami w oczach. Bolało, że mnie nie zatrzymywała. Wcześniej jeszcze chciała bym została, teraz tak po prostu pozwala mi odejść. Zabieram wszystkie swoje rzeczy. Wszystkie. Łącznie z poduszką, która zawsze tu na mnie czekała. I gąbką do mycia ciała. Żegnam się jeszcze z psiakiem leżącym w kojcu. Głaszczę go przez dłuższą chwilę, płaczę. Już tu nie wrócę. I wiem, że jej lżej z tą myślą. Czeka tylko, aż pójdę sobie, aż przyjdzie ważniejsza osoba w jej życiu, aż przestanę jej przeszkadzać, i obrzucać ją błotem. Na badaniu płaczę, ale lekarka jest bardzo miła. Znowu muszę przepraszać za łzy, tłumaczyć, że ja tak mam, wyjaśniać dlaczego i znowu słyszę, że powinnam wybrać się do specjalisty. Wyniki badania prawidłowe. Ulga jak i ciąg dalszy strachu - bo trzeba szukać dalej. A najgorsze jest to, że to nie koniec. Najgorsze jest to, że wiem, że przede mną jeszcze wizyty u różnych lekarzy, kolejne badania. (...)Pijemy kawę w socjalnym, znowu zdążamy się jeszcze posprzeczać. Potem odprowadza mnie, ojciec na jej widok znika w środku samochodu, przytula mnie, znów jestem sztywna. Wyciągam z torebki gorzką czekoladę - jej ulubioną, i rudą farbę, całuje mnie jeszcze raz, przytula czulej. Zakładam okulary, przez całą drogę spod nich wypływają łzy i kapią mi na ręce. Muzyka na full w słuchawkach. Przejeżdżam te znajome mi ulice. Te drogi, które kiedyś przejeżdżaliśmy wszyscy razem, całą rodziną. Ten sklep, w którym razem robiliśmy zakupy. Przystanek, na którym czekaliśmy na mamę wychodzącą z pracy. Ja po prostu nie wierzę w to, że wszystko się tak cholernie, diametralnie, nieodwracalnie pozmieniało. Z przerażeniem patrzę jak znikają barwy w moim świecie. Jak wszystko przestało mieć znaczenie. Aż trudno w to uwierzyć. Nigdy nie pomyślałabym, że świat może być taki dla człowieka wyblakły. Nie miałam pojęcia, że człowiek może żyć w takich ciemnościach.